Witam wszystkich bardzo serdecznie :)

W końcu zmobilizowałam się aby coś tutaj napisać. Ostatnio ciągle zastanawiał mnie fakt, dlaczego ja w ogóle jeszcze przychodze na nasze piątkowe spotkania. Przyznam też, że bardzo źle się czuję posród osób z tak głęboką wiara jak Wasza. Jeszcze w dodatku nigdy nic nie czułam... żadnego Bożego działania we mnie, żadnej lekkości, błogostanu ani ciepła w sercu. Poprostu nic! Przychodzę już tak długo a nadal nic nie czuję! Wiele razy chciałam zrezygnowac z tego wszystkiego. Odejść od Boga i wspólnoty. Ciągle uważałam i nadal uważam że poprostu nie pasuję do Was, ale ... :)

...gdybym zrezygnowała i przestałabym przychodzić wszystko to co jest teraz gdzies uleciałoby, zaczęłoby mnie mało obchodzić. Chodzi mi o całkowita obojętność. Bycie letnim.  Uniknięcie tego jedynie trzyma mnie we wspólnocie. I chociaż nic się nie dzieje, nie jestem aż taka wierząca ani nie żyję też w jakiś świetnych stosunkach z Bogiem, ale przynajmniej nie wygasam. Nie wypalam się. Jest we mnie taki maleńki płomyk, ale ważne że jest. Wiem że gdy zrezygnuję i przestanę przychodzić to ten płomyk z czasem całkiem zgaśnie

Wspólnota pomagała mi powstawać z grzechów i nie poddawać się. Bez niej ... Bez Was nie miałabym żadnej motywacji.

Dzięki że jesteście ;)

Pozdrawiam