Nie jesteś sam. W tym co mówisz cos jest!!!

Łatwo było głosić Jezusa w Głogowie, po Pawle; rozmawiać o Jezusie w trakcie ewangelizacji Bytomia a jak będzie w Zabrzu????

Czy potrafię zjechać 2 piętra niżej, zapukać do sąsiada i powiedzieć mu DOBRĄ NOWINĘ

o Jezusie?

Nie!!!! Dzisiaj nie!!! Nie potrafię!!!

Dlaczego??? Wstydzę się? Boje się? Wyśmieją mnie?

A może moje życie, postępowanie, myślenie nie zawsze jest takie „super”, takie chrześcijańskie?

Może ktoś, kto mnie zna powie facet, o czym ty mówisz, zobacz na siebie, zobacz na swoje postępowanie, swoje życie.

Czy nie boje się właśnie tego?

Ale jest jeszcze inny aspekt, czego chcę „ja” a czego oczekuje Bóg.

Może na dzisiaj jeszcze nie jestem na tyle „gotowy”, może by mnie to zniszczyło? zabiło?

Kiedyś nie potrafiłem w ogóle rozmawiać o Jezusie, w domu, szkole, rodzinie, pracy.

A dziś?

Rozmawiam, w domu, z bliższą i dalszą rodziną, ze znajomymi, podejmuje rozmowę w pracy, w środowisku, w którym się obracam. Oczywiście nie potrafię jeszcze w każdej chwili i ze wszystkimi. Nie zawsze umiem się przeciwstawić, odezwać. Czasami łatwiej jest milczeć, wyjść, zniknąć, schować się, ale wierzę, że i to Bóg zmieni.

ON nie obiecywał, że będzie łatwo a wręcz ostrzegał !!!!!

Nie wyobrażałem sobie kiedyś, że mógłbym stanąć przed ludźmi zgromadzonymi w Kościele na Eucharystii i przeczytać Słowo Boże a jednak to robię!!!! Chwała Panu!!!

Wiem, że Bóg stopniuje, sprawdza i daje tyle ile jestem w stanie na dziś udźwignąć. Ale nie mogę stać w miejscu, muszę wzrastać.

Teraz chcę być w Bytomiu, na rynku. Owszem boję się, ale ON zabiera strach!!!

Jest szansa, na pewno nie jak u Ciebie 100%, że zostanę rozpoznany, zaszufladkowany no i co? A może właśnie o to chodzi??? Może to jest potrzebne do dalszego wzrostu??

I mam jeszcze jedno pragnienie na dziś: stanąć i poprowadzić modlitwę, wspólnotową i wiem, że tak się stanie. Na razie próbuję, grupka dzielenia. Nie bardzo poszło mi prowadzenie modlitwy na „Pawle” ale wiem, że to nie „Ja” mam być zadowolony. A wszystko ma swój czas.  

Krzysztof

Opory? myśle ,że ich u mnie nie ma...raczę nie mogę wytrzymać, kiedy nie mówię o Bogu. Kiedy zakończeniem mojego kursu była ewangelizacja Bytomia, było raczej zmęczenie, chęć już zakończenia kursu i przyjazdu do domu. Ale dla kogo żyję, komu służę? Zobaczyłam ,że to Bóg mnie tam wysyłał, chciał odemnie tylko jednego, abym tam była, zaufała Mu i poszła tam , gdzie On chce . To nic, że czasem drzwi się nie otworzą, że ludzie nie chcą słuchać o Nim. Najważniejsze jest , abym to ja słuchała Boga i jeżeli On chce, abym poszła i Jemu służyła, to poprostu idę. Nauczył mnie też, żebym się nie bała, tam gdzie mnie wysyła.  Powiedział mi też, że kiedy mnie wysyła zawsze jest przedemną, a tego jestem pewna, a czasem i odczuwam.

A ja też NIESTETY miałam opory. Jednak na poczatku tak nie było. Gdy dowiedziałam się o ewangelizacji Bytomia bardzo chciałam iść głosić. Ba! Nawet myślałam że dam sobie jakos radę. Niestety moja obsesja i poczucie niższości sprawiły że na spotkaniu dla tych którzy chcą ewangelizować słyszałam tylko rozmowę dwojga młodych ludzi o Bogu i uznałam że z taką wiarą jaka mam po prostu nie nadaję się

Iwo, czasem wystarczy, że byłabyś tam i może był tam ktoś, kto może ciebie potrzebować , tylko do towarzystwa,  nie musisz nic mówić o Bogu, tylko być. Słuchaj swego serca i jeżeli pociąga Cię do dobrych rzeczy, idź za nim. Nie patrz na swoją małość, tylko razem możemy więcej. Tu na ziemi wszyscy jesteśmy tylko pyłkiem, wszyscy....