strona główna > WSPÓLNOTA > historia

| Historia i założenia Szkoły Nowej Ewangelizacji

| Historia Szkoły Nowej Ewangelizacji

1. Jose H. Prado Flores - Inspiracja i inicjatywa

Szkoła Nowej Ewangelizacji powstała jako odpowiedź na słowa Jezusa: „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu” (Mk 16, 15; por. Mt 28, 19). Jest także konsekwencją wezwania Ojca Świętego do nowej ewangelizacji, które zostało wypowiedziane najpierw w Nowej Hucie w 1979, gdzie Papież zapowiedział, że „rozpoczyna się nowa ewangelizacja, jak gdyby druga, a przecież ta sama, co pierwsza”, a następnie w 1983 roku na Haiti, gdzie mówił o konieczności zaangażowania się w nową ewangelizację, „nową w swym zapale, w swych metodach, w swym wyrazie” [1].

Za inicjatora Szkół Nowej Ewangelizacji uznaje się Jose H. Prado Floresa. Jest on biblistą i ewangelizatorem. Napisał 33 książki na temat ewangelizacji. Dotychczas ewangelizował w 52 krajach na 5 kontynentach. Był również wysłany przez Papieża, by głosić rekolekcje dla księży w 17 krajach.

2. SNE Św. Andrzeja - Pierwsza Szkoła Nowej Ewangelizacji

J. H. Prado Flores założył Szkołę Nowej Ewangelizacji św. Andrzeja w Meksyku w Guadalajara w 1980 roku. Duchowość tej szkoły wywodzi się z życia św. Jana Chrzciciela. Przyprowadził on Andrzeja jako pierwszego do Jezusa. Andrzej jest osobą, która przechodzi ze Starego Testamentu do Nowego, zmienia się jego mentalność. Przyprowadza on do Jezusa Szymona, swego brata. W 1981 roku do J. H. Prado Floresa dołączył o. Emiliano Tardif i od tego momentu na stałe ze sobą współpracowali.

SNE św. Andrzeja dała początek wielu innym szkołom mieszczącym się na całym świecie, również w Polsce. Międzynarodowym dyrektorem Szkół Nowej Ewangelizacji jest Jose H. Prado Flores. Od 1990 r. poszerza się wizja działalności Szkoły Nowej Ewangelizacji dzięki kontaktom i doświadczeniom we Włoszech oraz w Europie Wschodniej. W 1993 r. została przeprowadzona Międzynarodowa Szkoła Nowej Ewangelizacji w Rzymie. Do J. H. Prado Floresa i o. E. Tardif dołącza o. R. Arganaraz [2].

Obecnie na świecie istnieje około 2000 Szkół Nowej Ewangelizacji. Formują one świeckich do podejmowania zgodnie z Christifideles laici i Redemptoris Missio misji ewangelizacyjnej w świecie współczesnym. Szkoła przygotowuje do tego, by głosić Dobrą Nowinę o Jezusie w świecie współczesnym, czyniąc to w taki sposób, aby każdy katolik potrafił przekazać Słowo Boże w formie prostej, żywej i skutecznej. Szkoła pracuje nieustannie w różnych stronach świata, prowadząc teoretyczno-praktyczne kursy, przygotowane tak, by mogły w nich uczestniczyć osoby w różnym wieku [3].

3. Kielce – pierwsza szkoła w Polsce

W Polsce pierwsza Szkoła Nowej Ewangelizacji powstała w 1993 roku w Kielcach, podejmując bliską współpracę z międzynarodowym dyrektorem tego dzieła J. H. Prado Floresem. Szkoła ta przyjęła nazwę SNE św. Pawła. Wchodzi ona w skład międzynarodowego projektu – KeKaKo – Katolickiego Stowarzyszenia, które skupia kerygmatyczne Szkoły Nowej Ewangelizacji, oraz w skład ACCSE/2000 (Stowarzyszenia Koordynatorów Katolickich Szkół Nowej Ewangelizacji) [4].W 1995 r. w Kielcach odbyła się dwumiesięczna międzynarodowa formacja ewangelizatorów prowadzona przez Szkołę Nowej Ewangelizacji św. Pawła. Wydarzenie to dało początek kolejnym SNE w diecezjach w Polsce i Europie.

Obecnie w Polsce Szkoły istnieją również na terenie innych diecezji, współpracując ze sobą na zasadzie partnerstwa. Wszystkie one są zjednoczone we współpracy formacyjnej w ramach Programu „Redemptoris Missio” i posiadają zatwierdzenie w Kościele Katolickim. Są wśród nich Szkoły diecezjalne, w Seminarium Duchownym Diecezjalnym, zakonne (Księży Zmartwychwstańców i Księży Saletynów), a także parafialne. Każda ze Szkół Nowej Ewangelizacji, podlega biskupowi diecezji, w której pracuje. Wszystkie działania Szkół Nowej Ewangelizacji są podejmowane w porozumieniu z hierarchią Kościoła oraz w posłuszeństwie pasterzom [5].

Program „Redemptoris Missio” to program duszpasterski powstały w odpowiedzi na wezwanie Jana Pawła II do nowej ewangelizacji. Zrzesza on szkoły diecezjalne z całej Polski, z których każda zatwierdzona jest przez biskupa danej diecezji i jemu bezpośrednio podlega. Program jest narzędziem dla już istniejących ruchów, stowarzyszeń, wspólnot podstawowych, grup modlitewnych i parafii w ich pracy ewangelizacyjnej, jak również daje możliwość zainicjowania nowych wspólnot modlitewno– ewangelizacyjnych. Program ten to wizja odnowionego Kościoła, który głosi kerygmat (Osobę Jezusa jedynego Zbawiciela, Pana i Mesjasza), czyni to z mocą Ducha Świętego, będąc wspólnotą zewangelizowaną i ewangelizującą [6].

Szkoła nie wiąże się z żadnym ruchem, ma własną tożsamość. Chce być pomocą dla Kościoła, narzędziem, dzięki któremu wierzący pozostając w swojej duchowości i na miejscu, na którym postawił go Bóg, będzie mógł wykonywać jeszcze lepiej to, co jest jego pracą, to, co jest jego powołaniem [7].

| Teksty źródłowe:

[1] P. Skiba, Katecheza ewangelizacyjna w nowych ruchach i wspólnotach kościelnych. Studium katechetyczne wybranych ruchów i wspólnot kościelnych, Lublin 2006, s. 59-60.

[2] Por. http://www.evangelizacion.com/ing/, z dn. 22.10.2007; http://rmissio.pl/pl/?page_id=619; https://www.snegliwice.org/sne „Wizja”.

[3] Por. https://www.snegliwice.org/sne „Wizja”.

[4] Tamże.

[5] Tamże.

[6] Por. http://rmissio.pl/pl/?page_id=630; https://www.snegliwice.org/sne „Wizja”.

[7] Por. https://www.snegliwice.org/sne „Wizja”.

| Historia SNE Diecezji Gliwickiej

1. Początki - Rekolekcje i ewangelizacja

Trudno jest określić konkretny moment, który można by uznać za początek Szkoły Nowej Ewangelizacji Diecezji Gliwickiej. Jej powstawanie to proces, który toczył się przez kilka lat. Zdarzenia, które przyczyniły się do jej powstania miały miejsce w drugiej połowie lat dziewięćdziesiątych.


W 1995 roku w czasie rekolekcji ewangelizacyjnych nawrócił się jeden z dzisiejszych odpowiedzialnych za SNE Diecezji Gliwickiej – Michał Świderski. Bóg dotknął jego serca, uzdrowił je i napełnił Duchem Świętym. W ten sposób trafił on do katolickiej wspólnoty akademickiej przy kościele p.w. św. Michała Archanioła w Gliwicach.
Od samego początku Michał czuł w sobie ogromne pragnienie tego, by ewangelizować oraz posługiwać charyzmatami. W 1997 lider wspólnoty akademickiej zaproponował mu, żeby pojechał na kurs Paweł. Michał wraz z pięcioma innymi osobami ze swojej wspólnoty pojechał na ten kurs do Szkoły Nowej Ewangelizacji w Gubinie prowadzonej przez ks. Artura Godnarskiego. Kurs Paweł wzmocnił zapał tych osób do ewangelizacji. Odkryli wtedy, że to jest dokładnie to, czego szukali.


Zainspirowani kursem i rozpaleni Duchem Świętym zadecydowali, że chcą podjąć ewangelizację na Śląsku i założyć tutaj SNE. Ks. Artur Godnarski zapewnił ich wtedy, że pomoże im i że będą utrzymywać kontakt.


Po powrocie z kursu troje z tych osób na czele z Michałem Świderskim zaczęło podejmować pierwsze kroki, by założyć SNE. Zaprosili do swojego grona jeszcze jedną osobę, która również przeżyła ten kurs. Gdy zaczęli się spotykać, Bóg przez proroctwa potwierdził ich zamiary. Zaczęli oni jeździć na kursy prowadzone przez istniejące już w Polsce Szkoły. Doświadczali przez cały czas tego, że Bóg zachęca ich przez swoją miłość i moc do dzielenia się Ewangelią.

2. Formacja - Założenie SNE

Jesienią 1997 roku w Kokotku odbył się pierwszy kursu Filip, prowadzony przy pomocy doświadczonych w tym względzie osób z innych SNE w Polsce. To był następny krok w tworzeniu szkoły na Śląsku. Bóg w tym czasie dotykał uczestników i dał im doświadczać mocy Ducha Świętego.


W celu dalszej formacji grupa zaangażowanych osób podjęła intensywną współpracę ze Szkołą Nowej Ewangelizacji z Gubina. Jeździli tam oni w prawie co drugi weekend na kolejne kursy i inicjatywy. Tam czerpali z doświadczenia innych, a tu na Śląsku spotykali się co jakiś czas w małej grupie, do której dołączały kolejne osoby z różnych wspólnot: z Gliwic, z Zabrza i z Bytomia. Spotkania te miały charakter nieformalny. Grupa ta zbierała się nieregularnie wyłącznie w związku z organizowanymi inicjatywami. Po pewnym czasie jej członkowie stwierdzili jednak, że chcą spotykać się systematycznie. Sporządzili harmonogram i według niego spotykali się co miesiąc w różnych miastach. Grupa ta liczyła wtedy od 6 do 10 osób.


Kolejnym ważnym krokiem był moment podjęcia decyzji wyjścia przez te osoby ze swoich dotychczasowych wspólnot i założenia SNE. Rozpoczął się okres, kiedy inni ludzie również zaczęli odczytywać to, że Bóg ich wzywa do tego dzieła. Poprzez organizowane przez SNE kursy Filip Bóg dotykał coraz więcej osób, z których część decydowała się wejść do Szkoły. I tak, na przełomie 1998/1999 roku, znaleźli się w tej grupie między innymi: Grzegorz Rak, Leszek Rojowski i Michał Wójcik.

3. Wspólnota - Boże prowadzenie

W dobrze zorganizowanej już grupie coraz bardziej brakowało księdza, który zaangażowałby się w SNE tak, jak pozostali. Modlono się zatem z ufnością w to, że Bóg da im kapłana. Michał Świderski na modlitwie rozeznał, że ma pojechać do Zaborza. Nie wiedział on wtedy co to znaczy, myślał, że to jest jakiś obszar „poza Bogiem”, gdzie trzeba kogoś zewangelizować. Po jakimś czasie dowiedział się, że w Zabrzu w dzielnicy Zaborze również tworzy się SNE, na której stoi ks. Artur Sepioło. Michał od razu skojarzył tą nazwę z tym, co wcześniej Bóg mu objawił. Zrozumiał, że to musi być kapłan, na którego czekali. Umówił się więc z księdzem Arturem i już na pierwszym spotkaniu stwierdzili, że chcą działać razem. W ten sposób SNE zyskała księdza, z którym jest związana do dzisiaj.


Od tego momentu obydwie grupy: prowadzona przez Michała i prowadzona przez ks. Artura, połączyły się ze sobą, tworząc SNE, która zgodnie z pragnieniami jej założycieli służy diecezji.


Dla SNE Diecezji Gliwickiej została wybrana nazwa: Szkoła Nowej Ewangelizacji Jezusa Zmartwychwstałego. Dlaczego taka nazwa skoro wszystkie inne szkoły miały za patrona jakiegoś świętego? Członkowie Szkoły stwierdzili, że ich Mistrzem jest Jezus i że to Jezusa głoszą i to nie Jezusa umarłego, ale Jezusa Zmartwychwstałego. On jest najważniejszy w tej Szkole i to właśnie Jego imię wybrali do swojej nazwy. Wyrazili chęć, by w całej swojej posłudze, w całym swoim życiu odzwierciedlać to jedno – Jezusa Zmartwychwstałego, w pełni chwały, mocy i błogosławieństwa.


W tym czasie osoby zaangażowane w SNE Jezusa Zmartwychwstałego zaczęły tworzyć regularną wspólnotę. Wcześniej spotykali się co tydzień w parafii WNMP w Bytomiu. Modlili się, czytali Pismo Święte, Katechizm Kościoła Katolickiego. Po połączeniu ze wspólnotą z Zabrza spotkania odbywały się na zmianę: raz w Bytomiu, raz w Zabrzu.
Jesienią 2000 roku ks. Artura przeniesiono z Zabrza do parafii p.w. św. Anny w Bytomiu i wtedy SNE przeniosła również swoje spotkania do tej parafii. Osoby z Zabrza z czasem zdecydowały się zostać jednak u siebie i działać nadal przy „Wspólnocie Zmartwychwstania”, jednak już nie jako SNE, ale jako część wspólnoty. W Bytomiu odpowiedzialni za SNE rozpoczęli tworzenie rocznego planu kursów. Jako wspólnota spotykali się już co tydzień.

4. Zaangażowanie i deklaracje

Nadszedł czas podejmowania decyzji, na ile każdy chce się zaangażować w to dzieło. Wszyscy odpowiedzialni byli zdeklarowani i przekonani, że chcą poświęcić się służbie w SNE. Ks. Artur wahał się między różnymi wspólnotami i ruchami. Zdeklarował jednak, że podejmie co do tego ostateczną decyzję i po dłuższym czasie zastanawiania się tak też się stało. W momencie, gdy zdecydował, że chce zaangażować się w działalność SNE Bóg zaczął od razu działać.


W 2002 r. ks. Artur Sepioło został mianowany przez Ordynariusza Gliwickiego Biskupa Jana Wieczorka Koordynatorem Katolickich Ruchów, Wspólnot i Stowarzyszeń, a także dyrektorem Szkoły Nowej Ewangelizacji Diecezji Gliwickiej i przeniesiony do Gliwic do Centrum Formacyjno – Modlitewnego przy parafii p.w. św. Bartłomieja. Stał się dzięki temu oficjalnie odpowiedzialny za SNE Jezusa Zmartwychwstałego i mógł rzeczywiście bardziej się w nią zaangażować.

5. Fundamenty - Wizja i cele

Odpowiedzialni rozeznając na modlitwie wizję dla SNE Jezusa Zmartwychwstałego doszli do wniosku, że ich celem powinno się stać zakładanie wspólnot modlitewno – ewangelizacyjnych w miastach śląskich. Wspólnoty te miałyby tworzyć autentyczne środowiska wiary, gromadzić ludzi, którzy będą żyć z Bogiem na co dzień, a przez świadectwo swojego życia i słowem głosiłyby Jezusa w swoich środowiskach. SNE Diecezji Gliwickiej zaczęła współpracować z osobami ze Strzelec Opolskich, które były zainteresowane założeniem u siebie w mieście SNE. O współpracę poprosiła też SNE tworząca się w Jeleniej Górze. Z czasem pojawiły się również osoby z Raciborza, które chciały się formować w SNE Jezusa Zmartwychwstałego, a u siebie w mieście założyły wspólnotę. Osoby z tych miast przyjeżdżały na kursy do gliwickiej SNE, a Szkoła organizowała też kursy u nich. W ten sposób Szkoła nawiązała współpracę również z osobami z Otwocka.

Szkoła Nowej Ewangelizacji Diecezji Gliwickiej, przyjęła założenia, które leżą u podstaw każdej Szkoły. Jej celem zatem jest przede wszystkim ewangelizacja, nowa w zapale, metodach i środkach wyrazu. Oczywiście na tym nie kończy się jej zadanie. Tak jak pozostałe SNE ma również na celu formację ewangelizatorów i formatorów ewangelizatorów. W swojej działalności opiera się na trzech fundamentach: głoszeniu kerygmatu, otwarciu na moc Ducha Świętego i życiu wspólnotowym (KeKaKo). Specyficznym celem SNE Jezusa Zmartwychwstałego, rozeznanym jako wizja dla tej Szkoły, jest jak już wspomniano zakładanie w miastach śląskich nowych wspólnot modlitewno – ewangelizacyjnych. Taki charakter miały wspólnoty działające w ramach SNE Diecezji Gliwickiej (Bytom i Gliwice).

6. Działanie i miejsce

Bóg zatroszczył się też o miejsce do przeprowadzania kursów. SNE Diecezji Gliwickiej rozpoczęło w tym celu współpracę ze zgromadzeniem Misjonarzy z Marianhill, którzy udostępnili swój dom rekolekcyjny. Szkoła zyskała miejsce, w którym mogła organizować większość kursów.

Po około roku od podjęcia decyzji o podziale SNE na dwie wspólnoty (Gliwice i Bytom Karb), odpowiedzialni zaczęli stopniowo zastanawiać się nad powstaniem trzeciej wspólnoty. W Bytomiu Karbiu uczestniczyło w spotkaniach modlitewnych wiele osób także z parafii p.w. św. Anny, w której ks. Artur Sepioło przez dwa lata był wikarym. We wspólnocie gliwickiej spotykało się coraz więcej osób, ich liczba dochodziła często do ok. pięćdziesięciu. Odpowiedzialni za SNE Diecezji Gliwickiej zaczęli więc rozważać, czy dobrym rozwiązaniem w tej sytuacji byłoby założenie trzeciej wspólnoty właśnie w parafii św. Anny w Bytomiu.

Po rozmowie z tamtejszym proboszczem i rozeznaniu modlitewnym zadecydowali o powstaniu kolejnej wspólnoty w ramach Szkoły. W ten sposób na wiosnę 2004 r. założono trzecią wspólnotę, której tworzeniem zajął się Michał Wójcik wspólnie z Januszem Kasperczykiem, który od tego momentu dołączył do grona odpowiedzialnych za SNE Jezusa Zmartwychwstałego.

W 2006 roku ks. Artur Sepioło został proboszczem w parafii Chrystusa Króla w Gliwicach. Od tego czasu wspólnota gliwicka spotyka się przy tej parafii.

7. Wzrastanie i rozwój

Kolejne lata były czasem, w którym Bóg przygotowywał nas do służby odpowiadającej na różne potrzeby. W kwietniu 2010 r., dzięki współpracy z trenerami Edukacji Finansowej Crown, zorganizowana została pierwsza edycja kursu Crown. Podczas tego cyklu, jego uczestnicy uczyli się także jak przeprowadzić taki kurs. Odtąd jest on organizowany samodzielnie przez SNE Gliwice.

Rosnąca liczba osób przychodzących do wspólnoty była powodem przeniesienia spotkań z salek do kościoła. Rozwój wspólnoty pociągnął za sobą konieczność wprowadzenia zmian także w jej strukturze. Dlatego na przełomie 2011/2012 roku powołana została grupa wspierająca lidera w jego odpowiedzialności, zwana Zastępcami.

Ze względu na różne pomysły na realizację wizji i kierunków działania wspólnoty, początek 2012 roku był czasem decyzji o rozdzieleniu się szkół z Gliwic i Bytomia. SNE Bytom po okresie poświęconym budowaniu wspólnoty rozwinęła swoją służbę m.in. w ewangelizacji ulicznej, w ramach inicjatywy Bytom Miasto Boga.

Rozeznanie odpowiedzialnych za SNE Gliwice poprowadziło wspólnotę do zmiany wizji w kierunku budowania domu dla jej członków, rozumianego jako miejsce, w którym dbamy o wszystkie sfery życia. Rozpoczęliśmy także posługiwanie z mocą organizując w Gliwicach wiosną 2012 r. pierwszy z Wieczorów Uzdrowienia i Mocy. Jego gościem i współprowadzącym był amerykański świecki ewangelizator i misjonarz Donald Turbitt.

Kolejnym ważnym wydarzeniem w życiu SNE Gliwice było przeprowadzenie w lutym 2013 rekolekcji Źródła Wiary w Pyskowicach, które zapoczątkowały powstanie tam pierwszej filii SNE Gliwice. W tym roku utworzona została także filia Gliwice Miłosierdzie. W związku z planami stworzenia w internecie portalu Dotyk Boga, przez który chcieliśmy się dzielić swoją wiarą z szerokim kręgiem odbiorców, w październiku 2013 r. rozpoczęliśmy zbieranie świadectw do publikacji.

Rok 2014 przyniósł powołanie do życia Stowarzyszenia Katolickiego Szkoła Nowej Ewangelizacji Jezusa Zmartwychwstałego, którego celem jest promowanie wiary, nauki, kultury i oświaty chrześcijańskiej. W marcu tego roku uruchomiona została oficjalnie strona Dotyk Boga, rozpoczęła się także pierwsza edycja formacji dla małżeństw.

Od dnia 01.09.2014 r. nasze Stowarzyszenie zatrudniło ks. Jarosława Zawadzkiego, oddelegowanego dekretem księdza biskupa do posługi we wspólnocie SNE Gliwice.

8. Zdobywanie Ziemi Obiecanej

Listopad 2014 to początek nadawania przez nas audycji radiowej Dotyk Boga. A już od drugiego nagrania program przygotowywany jest także w formie filmów dostępnych na na stronie dotykboga.pl oraz platformie Youtube.

W tym samym czasie powołany został Oddział Gliwicki Stowarzyszenia Katolickiego Szkoła Nowej Ewangelizacji Jezusa Zmartwychwstałego. W lutym 2015 roku Oddział uzyskał oddzielną osobowość prawną, a w maju tego roku uzyskaliśmy pozwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej. Dzięki temu mogliśmy podjąć działalność wydawniczą. Biblioteka Narodowa przyznała Stowarzyszeniu pulę numerów ISBN. Pierwszą, wydaną przez nas książką jest „Walka o wiarę” ks. Artura Sepioło.

Wzrastająca liczebność wspólnoty, to konieczność dalszych zmian organizacyjnych. Rok 2015 to m.in. przeniesienie nauczań z formacji na grupki dzielenia. Dotąd nauczania te prowadzone były po uwielbieniu w czasie spotkań wspólnych z podziałem na lata. Odtąd mała grupa oprócz tego, że jest miejscem budowania relacji, wspólnej modlitwy i uzdrowienia przez relacje, ma też rolę formacyjną. Dzięki tej zmianie animatorzy mają pełny obraz rozwoju członków prowadzonej przez siebie grupy.

W styczniu 2015 rozpoczyna się Szkoła Animatora w formie comiesięcznych spotkań dla wszystkich filii. W tymże roku uruchomiona została także po raz pierwszy formacja „Całe Jabłko” skierowana do singli. Pierwsze spotkanie tej rocznej formacji odbyło się w marcu.

Wrzesień był miesiącem, w którym nastąpiło przyłączenie do wspólnoty gliwickiej SNE Bytom, funkcjonującej odtąd jako jedna z filii. Ten powrót do współpracy po ponad 2,5 letniej rozłące jest ubogaceniem wspólnoty i rozszerzeniem służby m.in. o wychodzenie do najuboższych.

Jako odpowiedź na potrzebę zadbania o rozwój naszych dzieci, została powołana do życia grupa Skautów Króla. Inauguracja spotkań skautów odbyła się w ostatni piątek listopada 2015 r., na naszej wspólnotowej Eucharystii.

Luty 2016 przyniósł otwarcie naszego internetowego sklepu Dotyk Boga, w którym dostępne są m.in. dwumiesięcznik „Dobre Wino” oraz płyty DVD z nagranymi nauczaniami z cyklu Uzdrowienie (Emocje i Relacje). Są to materiały pochodzące z naszego wydawnictwa.

Idąc za Bożym prowadzeniem Stowarzyszenie Katolickie SNE Jezusa Zmartwychwstałego dnia 1 września 2016 r. przejęło pod swoją opiekę dom w Bojszowie, w którym zamieszkał nasz ksiądz Jarek. Dom ten to także docelowo miejsce spotkań małych grup, mniejszych spotkań formacyjnych, czy kursów dochodzonych dla lokalnej społeczności.

| Ciekawostki:

1. Wieczory Uzdrowienia i Mocy
Wiosną 2012 roku odbył się pierwszy Wieczór Uzdrowienia i Mocy w Gliwicach. Od tego czasu wydarzenia takie organizowane są cyklicznie, także w filii Bytom Rozbark. Bóg objawia się na tych spotkaniach z mocą, dotykając i uzdrawiając wiele osób.  

2. Wydawnictwo Dotyk Boga
SNE Gliwice, to nie tylko wspólnotowe spotkania, Eucharystia, małe grupy i kursy, ale także działalność wydawnicza. Z naszych rąk wychodzi m.in. dwumiesięcznik Dobre Wino, książki i DVD. Wszystko to jest dostępne w naszym sklepie.  

3. Sklep Dotyk Boga
Uruchomiliśmy nasz sklep internetowy, w którym można kupić książki, koszulki, kubki  DVD z nauczaniami. Z biegiem czasu pojawi się również rękodzieło tworzone przez osoby ze wspólnoty oraz wiele innych, wartościowych rzeczy.  

4. Dobre Wino
Zaczęło się od wspólnotowego biuletynu. Obecnie to dwumiesięcznik, a jego kolejne wydania są coraz obszerniejsze i zawsze bogate w treści. Zachęcamy do czytania i podawania dalej!  

5. Małe grupy przez Skype
Dzięki internetowi programy Dotyk Boga są widziane i słyszane na całym świecie. Dla osób mieszkających w różnych zakątkach świata, powstała grupa dzielenia komunikująca się przez Skype.

| Założenia Szkoły Nowej Ewangelizacji

1. Uczniowie Jezusa

Duchowość Szkoły Nowej Ewangelizacji w Polsce stanowi bycie uczniem Jezusa, dlatego czynnikiem głównym jest otwarcie na Ducha Świętego, aby pod Jego działaniem każdy uczestnik doświadczył nowego spotkania z Chrystusem, jako osobistym Zbawicielem i Panem, oraz nowego zapału ewangelizatora. Idąc za słowami Jana Pawła II wypowiedzianymi w Częstochowie w 1997 r.: „Duszą Nowej Ewangelizacji jest głębokie życie wewnętrzne, ponieważ tylko ten, kto trwa w Chrystusie przynosi owoc obfity (por. J 15, 5)” [8], Szkoła Nowej Ewangelizacji za swoją „duszę” uznaje głębokie życie wewnętrzne, dlatego też styl życia duchowego wyznaczają:

– codzienna modlitwa Słowem Bożym,
– aktywne uczestnictwo w życiu sakramentalnym Kościoła – zwłaszcza w sakramencie Pokuty i Pojednania oraz Eucharystii,
– współpraca z działaniami Kościoła diecezjalnego – pod przewodnictwem Biskupa [9].

Podstawą funkcjonowania każdej Szkoły Nowej Ewangelizacji jest oparcie się na trzech filarach: kerygmacie, charyzmacie i wspólnocie (KeKaKo). Każdy z tych elementów jest niezwykle ważny i przejawia się w każdym działaniu SNE.

2. Ewangelizacja i formowanie uczniów

Celem SNE jest nie tylko ewangelizacja. SNE w swojej działalności przyjmuje metodę Jezusa i Jego Apostołów, oznacza to, że chce przygotowywać innych do tego, by mogli skutecznie przekazywać Dobrą Nowinę o Jezusie. Oprócz ewangelizowania zajmuje się więc formacją ewangelizatorów. Nie na tym jednak posługa SNE się kończy. Ostatecznym celem jest formowanie formatorów ewangelizatorów zgodnie z poleceniem św. Pawła, jakiego udzielił on Tymoteuszowi:
„a to, co usłyszałeś ode mnie, za pośrednictwem wielu świadków, przekaż wiarygodnym ludziom, którzy będą zdolni nauczać też innych” (2 Tm 2, 2).

Misją Jezusa było zbawienie wszystkich ludzi, wszechczasów i wszystkich krańców ziemi. Żyjąc na ziemi był jednak ograniczony czasem i przestrzenią, dlatego na początku swojej działalności zgromadził wokół siebie uczniów, aby w ten sposób pomnożyć swoją obecność i przedłużyć swój zasięg. Troska o tłumy, które za Nim szły nie była dla Niego najistotniejszym zadaniem. Jego wysiłki koncentrowały się na siedemdziesięciu dwóch uczniach (Łk 10, 1). Jezus więc zajmował się nie tylko szerzeniem Dobrej Nowiny, ale formacją uczniów, którzy mogli kontynuować Jego dzieło [10]. Jezus nie ograniczył się jednak do formowania uczniów. Zmierzał do tego, aby każdy z Jego uczniów pewnego dnia stał się mistrzem zdolnym do formowania innych uczniów. Uczniami Jezusa, którzy stali się mistrzami innych byli Apostołowie.

3. Strategia Św. Pawła

Święty Paweł rozumiał podstawową prawdę, że ewangelizatorem nie jest ten, kto ewangelizuje, ale ten, kto formuje ewangelizatorów. Wiedział, że nie jest w stanie dotrzeć z Dobrą Nowiną o Chrystusie do wszystkich miejsc, dlatego uformował innych, aby Ewangelia mogła rozprzestrzeniać się aż po krańce ziemi. Przekazał też swym uczniom, aby i oni czynili to samo [11]. Podstawowym zadaniem Pawła, tak samo jak Jezusa, było przygotowanie ekipy ewangelizatorów, którzy mieli następnie kontynuować misję głoszenia Dobrej Nowiny [12]. Paweł spostrzegł, że nie jest w stanie dalej biec sam, więc poświęcił się tworzeniu ekipy zawodników, którzy będą kontynuować jego bieg. Jego głównym celem przestało być ewangelizowanie, a zaczęło być formowanie ewangelizatorów. To im poświęcał najwięcej czasu, z nimi dzielił się swoimi doświadczeniami i sekretami posługi apostolskiej [13]. Paweł nie zmierzał tylko do tego, aby praktycznie przygotować swoich współpracowników, ale przede wszystkim chciał uformować w nich mentalność ewangelizacyjną i serce apostolskie [14].

Nie pozostał jednak przy formowaniu ewangelizatorów. Jego wizja nie ogranicza się tylko to „produkowania” ewangelizatorów. Przede wszystkim formuje formatorów ewangelizatorów i tą wizję przekazuje innym (por. 2 Tm 2, 2) [15]. Potrzeba wciąż formować nowych ewangelizatorów, którzy są zdolni formować następnych. Paweł zasiewał w świadomości swoich uczniów, że tak samo jak ewangelizatorem nie jest ten, kto jedynie ewangelizuje, ale formuje ewangelizatorów, tak samo apostołem jest ten, kto formuje formatorów apostołów [16].

Jeśli posługa ewangelizacyjna wzoruje się na strategii Jezusa i Jego apostołów, to pierwszeństwem w niej musi być czynienie uczniów, formowanie ewangelizatorów, którzy staną się potem apostołami formującymi kolejnych ewangelizatorów i kolejnych formatorów ewangelizatorów [17]. Cel formacji nie może ograniczać się do tego, by stać się ewangelizatorem. Trzeba tworzyć uczniów, a żeby było to możliwe, należy stać się mistrzem. Mistrzem staje się ten, kto wydaje na świat nowych uczniów [18]. Istotne jest to, by formować mistrzów, by formować formatorów. Znakiem, który wyróżnia prawdziwych uczniów jest to, że tworzą oni następnych mistrzów [19]. Jedyną metodą, która gwarantuje, że łańcuch głoszenia Ewangelii nigdy się nie przerwie jest formacja formatorów. Skuteczność podejmowanych działań można zmierzyć nie tym, co robimy, lecz tym, czego udaje się nauczyć innych [20].

Szkoła Nowej Ewangelizacji za swoją strategię przyjmuje właśnie formowanie ewangelizatorów i formowanie formatorów. Wynika to ze świadomości, że tylko w ten sposób dzieło głoszenia Dobrej Nowiny może się rozprzestrzeniać coraz bardziej w czasie i przestrzeni. Marnowaniem sił byłoby samo ewangelizowanie. Pomnażaniem sił jest formowanie formatorów.

Parafrazując przypowieść o siewcy (por. Mt 13, 3-9), w którym ziarno padające na ziemię wydaje owoc trzydziesto, sześćdziesięcio lub stokrotny można powiedzieć, że plon trzydziestokrotny przynosi ewangelizacja, plon sześćdziesięciokrotny formacja ewangelizatorów, zaś plon stokrotny formacja formatorów.

4. Wizja i powołanie

Głównym narzędziem formacji w Szkole Nowej Ewangelizacji są kursy. Ich treść również wyraża strategię SNE. Są więc wśród nich takie, które mają charakter typowo ewangelizacyjny, następnie takie, które formują ewangelizatorów, ostatecznie zaś te, które formują formatorów ewangelizatorów. Każda Szkoła, oprócz tych podstawowych założeń funkcjonowania ma swoje specyficzne powołanie. Wszystkie Szkoły powołane są do ewangelizacji. Szczegóły realizacji tego powołania są jednak różne dla różnych Szkół. Stąd istotne jest, aby każda Szkoła Nowej Ewangelizacji wiedziała jakie jest to jej specyficzne powołanie, jaka jest jej „wizja”. Wizja wyznacza to, co trzeba robić, jak to robić i kiedy tego dokonać. Zatem tym, co charakteryzuje każdą Szkołę Nowej Ewangelizacji jest jej wizja.

M. Moran mówi o tym, że wizja jest w pewnym stopniu marzeniem, ale nie o rzeczach, które są nieosiągalne. Wizja mówi o przemianie marzeń w rzeczywistość. Wizja jest tym, na czym trzeba się skoncentrować w pierwszym rządzie. Musi ona być z jednej strony poza zasięgiem, ale z drugiej musi być też realistyczna. Musi wymagać od wysiłku, być czymś, za czym warto pójść, po co warto sięgać, ale musi też być w zasięgu, chociaż w momencie jej ustalania może być trochę poza nim. Musi mieć też określony punkt końcowy, by można było stwierdzić kiedy wizja jest zrealizowana. O wizję trzeba się modlić, trzeba ją rozeznawać, a to może często długo trwać. Wizja daje wspólnocie i jej członkom inspirację, wizja motywuje, pobudza do wzrostu, stawia wyzwania. Wizja jest także wymagająca i ograniczająca. Gdy wizja jest określona i wiadomo co jest powołaniem danej Szkoły, czyli co ma ona robić i jak to robić, to jednocześnie staje się jasne, do czego Bóg jej nie powołuje. Każda Szkoła powinna swoje działania ograniczać do tych, które mieszczą się w jej wizji. Praca poza wizją osusza wspólnotę. Zatem, by wizja przynosiła życie musi mieć ograniczenia, a nawet stawiać ostre granice działalności, by chronić przed rzeczami, do których Bóg danej wspólnoty nie powołuje. Trzeba trzymać się wizji po to, by się nie wypalić [21].

Wizja jest dana przez Boga, od Niego pochodzi, ale musi także przejść przez Ciało, czyli przez całą wspólnotę. Wizja musi być zakomunikowana całemu Ciału i przyjęta przez nie. Ma być taka, by każdy członek wspólnoty ją obejmował, by każdy w niej uczestniczył, by każdy uznał ją jako swoją. Wizja jest wspólnym dziełem. Wizja musi się rozwijać. Każda wspólnota przechodzi przez pewne stadia wzrostu i zmian. Od wizji, pomysłu, poprzez etap narodzin, następnie dzieło się rozwija, wzrasta, aż osiąga dojrzałość i stabilizację. Na tym etapie, aby uchronić się przed zachwianiem, stagnacją i upadkiem należy powracać do fazy pomysłu. To jest moment, w którym można zrodzić nowe rzeczy, działać w nowy sposób, mieć nowe, większe wizje [22].

Żeby Szkoła Nowej Ewangelizacji mogła skutecznie służyć musi wypełniać swoje powołanie, realizować wizję daną od Boga. Tylko wtedy rozwija się, wzrasta w świętości i przynosi owoc obfity.

Podsumowując, każda ze Szkół Nowej Ewangelizacji opiera swoją działalność na trzech filarach – na kerygmacie, charyzmacie i na wspólnocie. Każda Szkoła jako swoją główną strategię działania przyjmuje ewangelizowanie, formowanie ewangelizatorów i formowanie formatorów. W tym celu wszystkie Szkoły posługują się głównie tymi samymi metodami, czyli kursami. Szczegółowy sposób działania każdej szkoły wyznacza jej indywidualna wizja – rozeznawana w modlitwie i akceptowana przez całą wspólnotę.

| Teksty źródłowe:

[8] Jan Paweł II, Przesłanie do osób konsekrowanych, Częstochowa 4.06.1997, 4., w: http://www.mateusz.pl/JPII/witamy/0503.htm, z dn. 20.12.2007.
[9] Por. https://www.snegliwice.org/sne „Wizja”.
[10] J. H. Prado Flores, Formacja uczniów, Łódź 1992, s. 8, 92; por. J. Kochel, Katecheza królestwa niebieskiego, s. 124; por. S. O. Abogunrin, Ewangelia według św. Łukasza, w: W. R. Farmer (red.), Międzynarodowy komentarz do Pisma Świętego. Komentarz katolicki i ekumeniczny na XXI w, Warszawa 2000, s. 1239.
[11] J. H. Prado Flores, Sekret Pawła, s. 123.
[12] Tamże, s. 124.
[13] J. H. Prado Flores, Sekret Pawła, s. 124-125.
[14] Tamże, s. 127.
[15] Tamże, s. 130.
[16] Tamże, s. 136.
[17] J. H. Prado Flores, Formacja uczniów, s. 102
[18] Tamże.
[19] Tamże.
[20] Tamże, s. 104.
[21] M. Moran, Rozwój wizji, Konferencja wygłoszona na XI Europejskim Spotkaniu Dyrektorów Szkół Ewangelizacji w ramach ACCSE/2000 – Malta 8 maja 1999, Gubin 1999, s. 1-2.
[22] Tamże, s. 3-4.