1 Kor 8,1b-7.10-13
Ps 139
Łk 6,27-38
„Wiedza unosi pychą, miłość zaś buduje. (…) nie ma na świecie ani żadnych bożków, ani żadnego boga, prócz Boga jedynego (…). Lecz nie wszystkim dana jest wiedza.”
Św. Paweł w dzisiejszym Słowie mówi o dwóch rzeczach. Po pierwsze pokazuje, jaki wiedza ma wpływ na właściwe przeżywanie naszej wiary. Po drugie wskazuje jak wiedza może rodzić w nas pychę, która dla odmiany może mieć negatywny wpływ na chwiejnych, słabych, nie posiadających takiej wiedzy.
W opisanej sytuacji, ludzie o silnej wierze, posiadający pewność, że nie ma innych bogów nad Boga jedynego, wiedzą, że mięso pochodzące z ofiar dla bożków, jest zwykłym mięsem, nie mającym żadnego sakralnego znaczenia, nieczystości czy mocy, więc można je jeść. Z drugiej strony, ci którzy tak silnej wiary i takiej wiedzy nie mają, boją się, że grzeszą jedząc takie mięso. W związku z tym są zgorszeni postępowaniem tych, którzy powinni być dla nich wzorem, a nie przestrzegają tego zakazu.
Dzisiaj również zdarza się, że mamy wiedzę, która nam wiele wyjaśnia, pomaga inaczej spojrzeć na wcześniejsze wątpliwości dotyczące naszej wiary. Jednak są ludzie, którzy tej wiedzy nie mają, a wtedy bardzo łatwo kogoś zgorszyć swoim zachowaniem, sposobem postępowania. Co wtedy robić? Niestety często znajomość prawd wiary, treści Pisma Świętego czy pogłębiona wiedza teologiczna wyzwala w nas postawę pychy. Mniej lub bardziej świadomie chcemy zaznaczyć swoją wyższość wobec innych. Jeśli więc postępować będziemy według swojej wiedzy doprowadzając innych do zgorszenia, wtedy rzeczywiście objawi się nasza pycha w całej okazałości. W ten sposób nie tylko nie pomożemy nikomu wzrastać w wierze, ale wręcz każdego możemy od wiary odwieść, zwłaszcza tych, którymi targają jeszcze wątpliwości. Tymczasem zawsze powinniśmy kierować się miłością do bliźniego i powstrzymywać się od gorszącego postępowania, od okazywania wyższości zwłaszcza wobec tych najmniejszych i najsłabszych. Nie powinniśmy jednak na tym poprzestawać. W ten sposób bowiem będziemy ich utwierdzać w ich racji, oraz w braku konieczności pogłębiania wiedzy, a nie o to przecież chodzi.
Powinniśmy więc, w duchu miłości, z właściwą sobie delikatnością, swoim własnym przykładem oraz słowem pomóc innym poznać prawdę, pomóc dojść do właściwego zrozumienia rzeczy, by mogli jeszcze świadomiej przeżywać swoją wiarę. Wszelka nabywana przez nas wiedza, nie tylko nam jest potrzebna, ale i bliźnim, z którymi zawsze powinniśmy się nią dzielić. W ten sposób, okazując innym miłość, nie będziemy się już przed nikim chełpić, ani nie będziemy nikogo gorszyć, sami zaś ćwiczyć się będziemy w pokorze. Zresztą, czyż największą radością nie będzie sam fakt, że kierując się miłością wobec bliźnich, budować będziemy jedność we wspólnocie?
