1 Kor 2,1-5
Ps 119
Łk 4,16-30
„I stanąłem przed wami w słabości i w bojaźni, i z wielkim drżeniem.”
Często zdarza nam się ulegać przekonaniu, że tym lepiej przekażemy wiarę innym, im większa będzie nasza wiedza, mądrość, pewność siebie, im bardziej będziemy błyszczeć elokwencją, talentem oratorskim itp. Św. Paweł jednak pokazuje, że nie o mądrość w tym chodzi, lecz o autentyczność, o świadectwo życia w Chrystusie. Nie nasza wiedza lub niewiedza jest tu istotna, lecz moc Boża, moc, która – o ironio – najbardziej objawiła się na krzyżu. Wtedy, gdy Jezus był umęczony, upodlony, pozbawiony resztek ludzkiej godności, to właśnie wtedy objawiła się Jego moc.
Dlatego i my głosząc Dobrą Nowinę, nie powinniśmy błyszczeć ani wywyższać się, by nie przysłaniać sobą Tego, którego głosimy, Tego, którego chcemy zanieść innym. Gdyby spojrzeć na najlepszych ewangelizatorów, to raczej nie mądrość i kwiecista mowa przyciągała do nich ludzi, lecz prawda, autentyczność, szczerość, prostota i życie w mocy Ducha Świętego. Czy apostołowie byli wielkimi uczonymi? Co do zasady nie, a jednak pociągnęli za Chrystusem tłumy ludzi. Oni byli mocni swoją słabością, bojaźnią, niejednokrotnie drżeli z lęku i przejęcia, ale wszystko to oddawali Chrystusowi i na nim opierali swoją misję. Szli w świat nie zastanawiając się co i jak mają mówić, bo wiedzieli, że Duch Święty będzie mówił przez nich.
A my tak często przejmujemy się, że za mało wiemy, że brakuje nam słów, że dukamy, jąkamy się. Boimy się, że ktoś nas zagnie trudnym, zaczepnym pytaniem. Tymczasem powinniśmy się martwić o to, czy jesteśmy wystarczająco prawdziwi i szczerzy, czy mówimy o tym, czym żyjemy, a właściwie Kim żyjemy. W innym miejscu Pisma Świętego św. Paweł mówi, że ma upodobanie w swoich słabościach, z których się chlubi. Ilekroć bowiem niedomaga, tylekroć jest mocny mocą Chrystusa. Jeśli więc głosimy świadectwo, nie martwmy się tym, czy pięknie i mądrze mówimy. Cieszmy się, że możemy podzielić się z innymi Chrystusem, który jest sensem naszego życia, opowiadając jak wielkie rzeczy czyni On w naszym życiu i nie przysłaniając Go sobą, aby wiara tych, którzy słuchają nie opierała się na ludzkiej mądrości lecz na Bożej mocy.
